Dnia 9 czerwca 2010 roku o godz. 10.00 w Szkole Podstawowej w Pniewach odbył się Gminny Konkurs Ekologiczno – Przyrodniczy klas III. W konkursie brali udział uczniowie ze wszystkich Szkół Podstawowych gminy Pniewy. Konkurs przygotowały i przeprowadziły Aleksandra Krzyżańska i Barbara Wieczorek.

We wtorek, 8 czerwca, przedstawiciele klas: I a i I c Liceum Ogólnokształcącego w Zespole Szkół w Pniewach oraz 3a, 3b, 3e i 3f Gimnazjum w Pniewach spotkali się w szkółce w Dąbrowie na podchodach matematycznych, organizowanych przez Gimnazjum w Pniewach. W tym roku koordynatorkami tego przedsięwzięcia były panie: Agnieszka Wendt i Anna Kozłowska, a dzielnie asystowali im uczniowie klasy 2 a Gimnazjum.
Pięcioosobowe zespoły uczestniczące w zabawie musiały stawić się w kilku wyznaczonych punktach – w każdym z nich czekało na nich zadanie matematyczne, logiczne lub sprawnościowe: rebusy, łamigłówki, rozwiązywanie zadań równolegle ze skakaniem na skakance, układanie zapałek czy krzyżówka. Walka była wyrównana, ostatecznie zwyciężyła klasa 3 f  Gimnazjum,  drugie miejsce zajęła klasa 1 a LO, na trzecim miejscu znaleźli się gimnazjaliści z klasy 3 e.
Po zakończonej rywalizacji, uczestnicy spotkali się przy wspólnym ognisku, następnie nadszedł czas na wręczenie dyplomów i nagród wszystkim drużynom biorącym udział w podchodach.

Waleria Troszczyńska zd.Woźniak urodziła się 10 stycznia 1913r. w Pniewach. Jej rodzice Bronisława Wozniak zd. Nowak i Michał Woźniak pochodzili z Podrzewia z dużych gospodarstw rolnych. Rodzina Bronisławy i Michała wydała na świat trzy dziewczynki: Zofia,Waleria i Bronisława oraz dwóch chłopców: Waleriana i Michała. Po śmierci ojca w wieku 32 lat, dla samotnej matki zaczęły się codzienne kłopoty z utrzymaniem dość licznej rodziny. Waleria o drobnej sylwetce, pełna wigoru, mając lat 10 musiała podjąć się trudnego zadania-opiekować się młodszymi od siebie niemowlakami rodziny Kwaśnych za całodzienne wyżywienie. Jednocześnie uczyła się dobrze w szkołe i pobierała praktyki krawieckie u mistrzyni tego zawodu p. Bogusławskiej. Jako dorastająca dziewczynka interesowała się sportem, czynnie uprawiając gimnastykę artystyczną w "Sokołach" Pniewy, biorąc udział w pokazach i zawodach szkolnych i klubowych. Te doświadczenia sportowe wyrabiające sprawność fizyczną, wolę walki i upór przydały się Jej w późniejszym życiu i te umiejętności zostały genetycznie przekazane dzieciom. Waleria jako 18 latka poślubila w roku 1931 Franciszka Troszczyńskiego (30 lat) i na krótko zamieszkali w Pniewach, by niebawem wyjechać na ziemie wschodnie w okolicy m. Wilna (Białowicze, Ozierce, Bucław, Wilejka). Dla młodej mężatki było to szokujące przeżycie, pełne rozterek i załamań zdrowotnych. Niestety! nadeszły o wiele gorsze chwile, kiedy to pochłonęła Ich zawierucha wojenna i związane z nią konsekwencje. Wschodnia inwazja na ziemie polskie spowodowała aresztowanie męża Franciszka i zsyłke na Syberie. Od tego momentu Waleria zostaje sama z dwiema wcześniej urodzonymi na tych ziemiach córkami: Bernardyna (Bela) i Izabela (Iza) oraz ze mną w stanie błogosławionym. Podejmuje heroiczną decyzje powrotu do Pniew, kiedy trwa wojna, a wydarzenia w kraju są niepokojące. Postanowienie ucieczki dyktuje Jej intuicja w obawie przed wywózką w głąb Rosji, co było bardzo realne i potwierdzone zostało w późniejszym okresie. Na drugi dzień po zatrzymaniu męża, w sposób desperacki swój plan wprowadza w czyn. Postanowiła wraz z kilkoma znajomymi przejść przez tzw."zieloną granice" z małym ekwipunkiem, córkami Belą i Izą oraz ze mną w ciąży, pokonując pod osłoną nocy kolejne odcinki dróg polnych, przestrzenie łąk, lasów i bagien, zdradliwe rowy, okopy i transzeje, idąc po ludzkich i zwierzęcych szkieletach. Doszła do okolic miasta Łodzi, przekraczając linie frontu wojsk niemieckich, gdzie pod ostrzałem kul i rakiet w całkowitych ciemnościach wpadła do okopu niemieckiego, nie mogąc się z niego wydostać, czekała na pomoc, która nadeszła po kilku godzinach. Ta eskapada w wykonaniu mojej mamy była bardzo niebezpieczna, przeprawa przez kraj ze wschodu na zachód, w kulminacyjnym okresie walk w centralnej Polsce, mogła się skończyć dla nas tragicznie, ale dzięki silnej woli, twardych decyzji i pozytywnych wizji Walerii, zakończyło się szczęśliwie i mama dostała się do Pniew, gdzie czekałyJą kolejne wyzwania. Na początku zamieszkaliśmy u krewnej - Grajkowie przy ul. Dworcowej a następnie u siostry Zosi i szwagra Mikołaja Karapulki ul.Wolności, gdzie się urodziłem 20 kwietnia 1940r. Ten okres w życiu Walerii należał do bardzo trudnych, bo dopiero co wróciła do Pniew, to Niemcy dali nakaz pracy do swoich obozów w okolicy Czarnkowa, gdzie pod przymusem budowała zapory, zasieki i kopała rowy. Męża Franciszka nie było około 8 lat, dlatego mama Waleria podejmowała się różnych prac zarobkowych, między innymi zatrudniała się u gospodarza Bernarda Musialskiego w Zamorzu, podczas żniwowania i wykopków ziemniaka i buraków. Trwało to do momentu powrotu męża i ojca Franciszka ostatnim transportem z Anglii dn.1 maja 1947r. Jako 7-letnie dziecko biegłem z rynku na dworzec kolejowy na pierwsze spotkanie z ojcem. Od tego czasu rodzina była w komplecie. Wyjazd na krótko (4 lata) do Linia gm. Lwówek, gdzie ojciec podjął prace w swoim zawodzie, miał też dla dzieci ujemne strony, bo musiały jezdzić rowerami do szkoły (Lwówek-Bela a Zębowo-Iza). Natomiast ja uczyłem się na miejscu w Liniu (kl.1-4) Tu urodził się drugi syn Wojciech dn.23 kwietnia 1949r. jako czwarte dziecko w rodzinie. Kolejne lata spędzamy razem w Pniewach, aż do śmierci Franciszka 15 grudnia 1966r. Przez kolejne 32 lata Waleria jest wdową a dzieci wyjechały z Pniew, bo założyli swoje rodziny. Całym swoim dotychczasowym życiem, dawała wiarę nam wszystkim, jak pokonywać trudności i przeciwności losu, dając od siebie więcej niż się samej posiadało, pomagała innym mieszkańcom Pniew w miarę potrzeby, miała serce filantropki. Te doświadczenia życiowe, jakie dostarczył Jej los podczas swojego 85-letniego życia, zmarła 3 listopada 1998r., dały n/wym. potomnym wzorzec do naśladowania:

 wspomnienia spisał syn
 Jerzy Troszczyński